domingo, 25 de marzo de 2007

Otro menos...

El viernes junto a mi camarada J. Javier Fraiz, me quité la espinita, de no ver a este animal del escenario, “Elliott Murphy”, el pasado 11 de enero en Pontevedra. Y pienso que mereció la pena, ya que el concierto de Pontevedra fue en formato acústico. Lo del viernes fue una lección magistral, de lo que debe ser un concierto de Rock And Roll.

Al quinto tema, el teatro dejó de ser un teatro para convertirse en una sala de conciertos, y las butacas estorbaban y no daban su habitual servicio, de ser posada de nuestros culos. La banda que lo acompañaba “The Normandy All Stars”, sonaba de aútentico lujo, y nos despacharon con 2h15’ de Rock And Roll puro y duro.

Sonaron temas de su último trabajo: Making friends with the dead, 40 days and 40 nights, Pneumonia Alley, A touch of kindness…y el grueso del concierto, su lista interminable de clásicos: On Elvis Presley’s birthday, Change will come, Drive all night, Diamonds by the yard, I wanna talk to you, Sonny, Euro Tour, y no podía faltar, Last of the rock starstemas como Green River o Dragon, que van camino de convertirse en clásicos, una versión del Gloria, de Van "The Man". Pero fue una enorme versión del Terraplane blues de Robert Jhonson, lo que hizó que solo por esa monstruosa interpretación, con la que nos obsequió Elliott, ya mereciera la pena desplazarse A Estrada.

El año pasado, nos desplazamos por primera vez al Marzopop, para ver a uno de los grandes, Gary Louris, este año le tocó el turno a Elliott…y el año que viene, esperamos volver A Estrada... a ver a otro de los grandes.

Que mala suerte que te descubrimos por tu 4ª edición, Marzopop.

Rolling Stones A Bigger Bang European Tour 2007


Santo Domingo Stadium, El Ejido: sat. 30 June...esperamos que no haga falta...una tercera vez.

viernes, 23 de marzo de 2007

Teatro Principal A Estrada: 22.30 - Elliott Murphy And The Normandy All Stars


Cuarto concerto da programación na Estrada do Marzopop

Actuación do cantautor norteamericano Elliott Murphy acompañado pola banda The Normandy All Stars.

Dentro do grupo eléctrico destaca a presenza de Kenny Margolis, teclista de Cracker.

O venres día 23 de marzo, as 22.30 horas da noite, o Teatro Principal acollera de novo –ó módico prezo de 5 euros á entrada- un concerto programado dentro do denominado Marzopop da Estrada.

Trátase nesta ocasión do cantautor norteamericano Elliott Murphy. Admirado por persoeiros tales como Tom Petty, Elvis Costello ou Lou Reed, habitual colaborador de Springsteen. Elliott Murphy, un dos cantautores folk-rock míticos de Norteamérica achégase por primeira vez acompañado dunha banda eléctrica a Galicia.

Elliott Murphy é, sen dúbida, un dos máis extraordinarios personaxes dentro da historia do Rock. Neoiorquino residente en Paris, expatriado da “gran mazá” e das grandes discográficas multinacionais, moitos o consideran un dos máis apaixonados, cultos e intelixentes compositores do rock. Os seus admiradores no negocio da música son lexión, incluíndo luminarias como Peter Buck de R.E.M., Lou Reed, Tom Petty, John Mellencamp e Elvis Costello. Nun dos seus últimos álbumes colabora Bruce Springsteen (quen por certo, cada vez que toca en Paris, non pode resistirse a invitar a Murphy a subir ao escenario).

Desde 1973, Murphy publicou xa máis vinte e cinco álbumes, cunha impresionante resposta da crítica. Desde o seu celebrado debut Aquashow (do que a revista Rolling Stone escribiu: “Elliott Murphy e o seu traballo estarán connosco mentres siga existindo o rock and roll”) ata o seu último traballo, Elliott Murphy mostra un estilo propio e genuino. A súa imaxinería poética, a súa maestría á hora de contar historias e as súas letras introspectivas proporcionáronlle un seguimento de culto en Estados Unidos e un auténtico estrelato en Europa. “Pensaba que ninguén me coñecía alí”, recorda, “ata que no meu primeiro concerto en Paris pedíronme 6 bises”.

Na actualidade, Elliott Murphy vive en Paris coa súa familia. Fai xiras constantemente, tanto só como coa súa banda. Aparte da súa impresionante creatividade musical, escribiu unha colección de relatos curtos e unha novela, Frío e Eléctrico, publicada en varios idiomas. Escribiu tamén as notas de portada do álbume 69 live de The Velvet Underground. “A literatura é a miña relixión” dixo Murphy nunha recente entrevista “pero o rock and roll é a miña adición”. Non todo na súa carreira foi música e literatura: en 1972, interpretou un pequeno papel na película Roma, de Fellini. As suas numerosas xiras por España leváronlle a colaborar no primeiro CD do grupo asturiano The Stormy Mondays, con quen realizou varias viras europeas.

”O rock and roll non me fallou nunca. Creo que somos nós os que lle fallamos ao soño do rock and roll, o que queira que fose ese soño”. Logo de case trinta anos de carreira e máis de vinte discos editados, a historia aínda continúa...


miércoles, 14 de marzo de 2007

Km 0


Con el paso de los arañazos en la piel, uno se vuelve cada vez más hijoputa, creo que es algo inherente a todos, hacemos todo lo posible por evitarlo, pero la puta vida te lo hace ser. Aunque constantemente coges una servilleta en el bar de turno o un papel en blanco o cuadrículado, en el que escribes una y mil veces tu penúltima declaración de intenciones; a partir de hoy voy a cambiar, a partir de hoy voy a dejar de fumar, a partir de hoy voy ahorrar para independizarme,a partir de hoy voy a cuidarme más, a partir de hoy voy a plantarle cara a mi egoísmo desproporcionado, a mi cerebro limitado a mi falta de madurez, a partir de hoy, a partir de hoy, a partir de hoy…

Pues bien, hoy fue uno de esos días, no me hizó falta ninguna servilleta, ni papel en blanco. Hoy por la mañana, con la conciencia intranquila y la rabia precisa, le declaré la guerra… a la nicotina, fue una batalla cuerpo a cuerpo, intensa, dura y muy breve. A las diez y media de la mañana terminé de fumarme mi último cigarrito, un viaje a oregon a visitar un cliente, pero con mi winston en el bolsillo de la chupa, por si el momento lo requería o flaqueaban mis fuerzas. Eran las doce y media, y la goma de mascar estaba destrozándome la mandíbula, pero resistí sin la nicotina en mi visita por la city. Ingreso del Pescanova en el banco, y…lo jodido fue el regreso a mi prisión, donde lo prohibido por Ley no está prohibido.

Finalmente a la una y media del mediodía mi cuerpo suplicaba clemencia, y desesperadamente buscaba en el bolsillo de la vaquera, el winston. En media hora, hasta la hora del recreo mi cuerpo saboreo ávidamente dos winstons. Perdí la primera batalla, y perderé cientos de ellas, contra la jodida nicotina, pero tranquilos…porque de momento sigo en pie, y en pie de guerra contra la nicotina...mañana será otro día y más de lo mismo.

martes, 13 de marzo de 2007

Kamikazes Enamorados: entrega nº 2

La mejor canción del disco. Los primeros segundos te trasladan directamente a un decadente amanecer en la costa portuguesa. El pedal steel y la guitarra acústica invitan a recitar a González uno de sus poemas más profundos y emocionantes y la mandolina se estrena unos segundos después. Escuchar el susurro alargado del primer verso, el quejido doloroso del madrileño... sólo por eso ya merece la pena comprar este disco. A todo ello se suma la aportación de Pancho Varona, que acompaña en los coros para completar un tema sobresaliente en todos los aspectos. Absolutamente recomendable.


"Ha salido el Sol en las playas de Azenha
donde mueren las olas, entre flores y piedras.
Entonces nadie va a romperte el corazón,
sólo las cadenas, piensa en mí."



lunes, 12 de marzo de 2007

Kamikazes Enamorados: entrega nº 1



Un piano toca las primeras notas del corte que da título al álbum, la voz de Quique y una guitarra acústica se suman al acto y componen un precioso tributo a aquellos que se entregan a los demás al máximo sin pensar en las posibles consecuencias, esas almas perdidas que andan buscando la felicidad, ajenas al dolor y al sufrimiento, como kamikazes que se lanzan al vacío sabiendo que viven sus últimos momentos. Un adelanto perfecto de lo que va a ser todo el disco. La voz intimista se pierde entre los ecos del silencio y los acordes del piano se desvanecen en las sombras, para sumergirte en el océano de sentimientos que en adelante se va a descubrir.

"No hay vía libre, es una trampa genial.
No hay vía libre, si se divide en un par,
te obligan a que rime en un verso crucial,
ávidos por descubrir y nunca tienen límite.
Aún quieren más,
(no se permiten ir a medio gas)."


martes, 6 de marzo de 2007

Un segundo después...

Un segundo antes, las semanas pasan como de costumbre, la monotonía diaria se antoja la única novedad en tu diaria monotonía. Y así pasas las semanas, con visitas cada 19 horas, a la única amante que sabes que nunca te va a fallar, la de 180 por 80. Y que coño… tú estas mejor, te has acostumbrado a eso, y cuándo no lo tienes, lo extrañas desesperadamente. Un segundo antes, los fines de semana los planificas como a ti te da la gana. Que sería de uno, sin esos sábados, tirado junto a tu amante, sintiendo la lluvia golpear con una violencia inusitada contra el tejado, hasta la hora en que la Anita te deja en pelotas, gritándote que, o xantar ya esta preparado. Tirado después en el sofá de tu salón (que últimamente le hace la competencia a mi amante), en pijama y bata, viendo como en cualquier parte del mundo se matan a tiros, o que el individuo decide ocupar un territorio porque le sale de los cojones, mientras te tomas un café solo bien cargado que acompañas con un winston. Y esas tardes de vinos, con algún coleguita de años de visitas frecuentes a amplias salas acristaladas. Y los festivos, en los que la compañía de los taxidrivers, hombres de trajes gris, huracanes, fitipaldis y locos, te hacen sentir bien, y hasta cantas, jodidamente mal, pero te sientes como un Rock Star…Todo lo que siempre has soñado con hacer, con tus 27 arañazos de piel roja, lo haces, y te sientes como Dios.

Pero de vez en cuando, te dejas embaucar, te crees que eres el campeón, que eres todo un macho, pero caes igual que el resto del género y lo que viene a continuación...sí, has acertado...las etapas de callejones sin salida. No sabes como coño te metes en ellas, pero lo jodido es que estas metido de lleno, preguntadote aún, como narices has hecho para volver a pisar territorio hostil, en el que te sientes como un pez de agua salada en un estanque de agua dulce. Entonces pasa, lo que jamás tenía que haber pasado y…

…un segundo después, te has pringao de mierda de la cabeza a los pies. Tú no querías, pero ahí estas metido, con cara de gilipollas y cabizbajo. Ya no controlas tus actos, simplemente te dejas llevar, y eso nunca puede ser bueno. Te has prometido hacer caso omiso a mil y un consejos vertidos por tus nenas, pero es que resulta que al final tienen toda la bendita razón. Y ahora te debates, como si de una operación a corazón abierto se tratara, en como salir de la forma más digna de ese maldito callejón. Ahora encuentras sentido a las mil y una líneas que hace tiempo no les prestabas la suficiente atención, y compruebas que las canciones del jodido pájaro mojado, el flaco y cía pueden llegar a tocar los cojones…y mucho. Y un segundo después, lo más importante ya sólo es salir quemando goma, evitando los reproches…Sabes que al final, a mi manera, has hecho lo que mas te convenía, te dirán que a tu manera, lo has vuelto hacer sin pensar en los demás, que sigues padeciendo de egoísmo desproporcionado, de cerebro limitado, de falta de madurez…

…pero entre tú y yo, que me conoces de sobra, que me quieres como soy y jamás me pedirás explicaciones de mis actos...me basta.

Es muy tarde, disculpadme si no he corregido los distintos delitos ortográficos que haya podido cometer, y si alguna de las líneas, arriba escritas, carecen totalmente de sentido, pero hoy me apetece dejarlo tal cual, como lo ha parido mi sesera…del tirón.

lunes, 5 de marzo de 2007

Canciones para animar días lluviosos

Irish Eyes
Raindrops dripping on a glass roof
Leaves turning red and brown
As I enter the autumn of my years
(The autumn of my years are here)
I can take a good look around
(Take a good look around)
And I see everything that’s beautiful
Will still be here when I’m gone
But I don’t worry bout mortality
When you’re in my arms

And your Irish eyes have got me now
And I don’t know how
I could resist you anyhow
And your Irish eyes have got me now

Stormy rain on the west coast of Spain
Sea gulls taking flight
And I’m flying up there with them
And that’s where I’ll spend the night
Cause I don’t want to put my feet on the ground
I don’t want to take a step
I’m just a man whose fooling himself
With no regrets

viernes, 2 de marzo de 2007

Pequeñas Obras Maestras (Febrero)


  • You've Got To Hide Your Love Away - The Beatles - Help!
  • Fast Train - Van Morrison - Down The Road
  • Heart Of Gold - Neil Young - Harvest
  • O Castro Da Moura - Carlos Nuñez - Os Amores Libres
  • Estadio Azteca - Andrés Calamaro - El Cantante
  • Black Cat Bone - Johnny Winter - The Progressive Blues Experiment
  • Who You Are - Pearl Jam - No Code

martes, 27 de febrero de 2007

Ahora

...Tu dicta, y yo escribo lo que me parezca...

Ahora que, ya no es Noviembre,
ahora que, desde hace cuatro meses
nuestros cuerpos sufren a diario,
lunes, miércoles, viernes y festivos también
en la posada de culto al body.

Ahora que, mi cuerpo no quiere tolerar tanta cafeína,
ahora que, tu muela suplica clemencia ante la nicotina,
que me sigo resistiendo a los zumos,
que te sigues perdiendo por las infusiones.

Ahora que, tus huesos pisan los teatros,
ahora que, ya no voy sólo a ellos,
que ya sabemos de memoria
el camino
a Emilia Pardo Bazán con Rúa Canle.

Ahora que, te mueres por Quique González,
ahora que, vuelves a tener toda la discografía
del hombre del traje gris.

Ahora que, nos doctoramos en la posada,
ahora que, por los bares la cambiamos,
que puedes pero no quieres,
que quiero pero no puedo.

Ahora que, nos queda un largo Marzo por delante
ahora que, te mueres por ir A Estrada
por ver Last of the Rock Star,
ahora que, después de Marzo llegará Abril.

Ahora que, escribes en castellano antiguo,
ahora que, sigo hurtando igual que siempre,
ahora que, todos los cuentos,
parecen el cuento de nunca empezar.

domingo, 25 de febrero de 2007

El universo musical de mi hermana


Me acabo de levantar, son las cinco de la tarde de un domingo. La noche ha sido demasiada larga, demasiados jacks y winstons. Bajo al salón, donde mi hermana fuchica en internet. De repente, empieza a sonar una canción y el dolor, como un martillo golpeando mi cabeza se desvanece.

Cierra los ojos y simplemente deléitate.

viernes, 23 de febrero de 2007

Incultura (I)

Fue musa de los Rolling Stones, novia de Mick Jagger, amante de Keith Richards, la mujer que inspiró Wild horses. Fue una princesa vagabunda, desahuciada en las calles de Londres por la heroína y el alcohol, víctima de sus ganas locas de vivir. "No te puedes salir siempre con la tuya", le cantaba Jagger.

Madera de superviviente

lunes, 19 de febrero de 2007

El Taxi

A Coruña 16/02/07

Hay noches, en las que uno sabe perfectamente como va empezar todo, pero malamente, recordará a la tarde siguiente, como terminó. En este caso, recuerdo que todo acabó en un par de colchones atravesados, en un piso de Castro de Elviña, soñando con un jodido Mapache, o tal vez no lo estaba soñando.

Pero en esta ocasión, mejor que el final, fueron los momentos previos, a bordo de un taxi, en el que, Santo Jack destilaba por todo el Skoda. Creo que fue la carrera más delirante, que el jodido taxista recordará en toda su vida. Improperios contra pobres chóferes de empresas de alimentación, fumando en centros de trabajo sin almorzar, más insultos contra quinceañeros, en motos suicidas, sin riesgos de seguros, nativos desalojando el Octavia en marcha, por Curros Enríquez. Si bien creo también, que los diez maravedíes que nos cobró, pudo ahorrárselos y regalarnos semejante carrera.

…por lo menos, al cobrador de la carrera, le quedó bien claro que éramos de Cea… y no de la Carballeira…


Por descontado, GRACIÑAS, a mi hijo putativo, a mi hermano y sus oriundos camaradas, por acompañarme en mi primera incursión por la noche coruñesa.

jueves, 15 de febrero de 2007

Conciertos en los que habría matado por estar (I)

Al igual que un compañero del Territorio Comanche, acerca del concierto que en extensas líneas, se va a leer más abajo, habría vendido si hiciera falta a mi madre o incluso habría matado por haber estado en el. El caso, es que a día de hoy, me tengo que conformar con trillar todos sus discos en mi emepetres, y recordar como un gran día, el pasado 31 de marzo de 2006, en el que, con la inestimable colobaración de mi TDI, un servidor y un proyecto de inigualable periodista, nos plantamos en A Estrada, para presenciar por cinco ouros, al Señor Louris. Es probable que no los podamos ver en directo, ya que la separación de La Mejor Banda Desconocida Del Mundo, se hizó definitiva el año pasado, pero como se dice, soñar es gratis, y seguiré soñando con el día, en el que esta banda se reuna de nuevo, para ajustar cuentas con los que, como mis colegas del Territorio Comanche y yo, no pudimos disfrutarlos en directo.

Perdón por el exceso de líneas, que viene a continuación, pero creo que merecen la pena.
Santiago de Compostela
Sala Capitol 27 marzo de 2004

Había una gran expectación por presenciar la primera actuación de The Jayhawks en la capital gallega, y podemos decir que cumplieron con creces las mejores expectativas. Después de una pequeña gira acústica y de su actuación en el Azkena en septiembre del pasado año, Gary Louris y los suyos volvían a nuestro país para seguir presentando su aclamado último trabajo “Rainy Day Music”, y lo que ofrecieron en la amplia sala Capitol de Compostela será difícil de olvidar. Si bien es cierto que su trayectoria en los últimos años ha sido algo irregular, en cualquiera de sus trabajos encontramos grandes canciones, y el éxito de crítica y público que están conociendo es fruto de años de trabajo y perseverancia, desde su aparición en el underground a finales de los años 80 como pioneros del mal llamado country alternativo a su consolidación como grupo de culto con trabajos tan especiales como “Hollywood Town Hall” o el soberbio “Tomorrow the Green Grass”. Tras la deserción de Mark Olson, y diversas entradas y salidas de componentes en sus filas, Jayhawks demuestran estar en su mejor momento en directo, y con el paso de los años han ido forjando un repertorio lleno de clásicos, por el que muchas bandas matarían.
La sala Capitol presentaba un lleno absoluto, congregando alli a casi ochocientas personas, por lo que se intuía que la noche iba a ser algo grande. El encargados de calentar motores era el antaño guitarrista de The Jayhawks en los álbumes “Sound of Lies” y “Smile”, Kraig Jarret Johnson que venía acompañado de su banda The Program. Ofrecieron unos cuarenta minutos de country rock, por momentos cercano al power pop, cumpliendo perfectamente su función de abrir la noche. Pese a que sus canciones no son nada del otro mundo, Kraig Jarret y su banda comenzaron a animar al numeroso público y dejaron constancia de su saber hacer sobre las tablas.

Pero las estrellas eran, evidentemente The Jayhawks. Pasadas las once de la noche, con el Capitol abarrotado hasta la platea, y tras una espera de casi media hora que a algunos se nos hizo interminable, salió a escena un Gary Louris afable y sonriente, respaldado por Tim O’ Reagan, el ex guitarrista de The Long Ryders Steve McCarthy y el bajista Marc Perlman, y la multitud enloqueció. Comenzaron su actuación con dos gemas de su último trabajo, el sosegado “Stumbling through the dark” y “Angelyne”, coreados hasta el final por los asistentes. Un aspecto que dice mucho de la calidad de “Rainy Day Music” es el hecho de que los temas nuevos que en teoría presentan en esta gira suenan absolutamente a clásicos dentro de su repertorio, y no creo que me equivoque al afirmar que podrían conformar el grueso de sus actuaciones durante los próximos años. Tras este comienzo, la actuación fue un viaje por todos sus trabajos, recuperando “What Led me to this town” del polémico “Smile”, o “Think about it” del que fue su mayor fracaso en ventas, el disco “Sound of Lies”, y rescatando “Clouds”, de “Hollywood Town Hall”. Hubo tiempo para un bloque semi acústico a mitad de actuación, en la que Kraig Jarret Johnson volvió a subir al escenario para interpretar junto a Louris “Two Hearts”, tras la que Tim O’
Reagan cantó la sensacional “Tampa to Tulsa”.

A partir de ahí, fueron sobre seguro, y con un sonido perfecto fueron intercalando los temas más sobresalientes de “Rainy Day Music” con sus clásicos más conocidos, sonaron “Eyes of Sarahjane”, “Save it for a rainy day” y un “Big Star” que sonó realmente rockero, con la distorsión al máximo y cantado hasta la extenuación por los asistentes. Hay que decir que a pesar de la descripción que siempre se ha hecho de Gary Louris como un tipo tímido y algo arisco, en Compostela se le vió en todo momento muy comunicativo con la audiencia, disfrutando sobre el escenario, bordando las partes vocales a la vez que interpretaba los temas con su armónica, con un entusiasmo y una convicción capaces de curar una enfermedad. El final, antes de los bises, fue una autentica fiesta, un publico entregado y emocionado, mostrando siempre un respeto absoluto hacia esas canciones que han cambiado las vidas de algunos de nosotros: “I’d run away”, “Waiting for the Sun”, “I’m gonna make you love me”, o la que para el que escribe estas líneas es su mejor composición, “Blue”, ante la que sencillamente sobran las palabras. Y como momento álgido de la velada, el que es su tema más conocido, la festiva lectura del “Bad Time” de Grand Funk Railroad, durante la cuál se llegó a oir más al público que a la propia banda.

Después de un parón volvieron para casi veinte minutos de bises, con el deta
lle curioso de que para ejecutar cada tema subía un miembro de la banda de Kraig Jarret Johnson sirviendo de acompañamiento a la guitarra. Hicieron un guiño a sus fans más veteranos rescatando “Settle down like rain”, interpretaron la hermosa “Tailspin” de su último disco, “Better days” de “Smile”, y el tema inédito que escribieron especialmente para sus fans españoles después de su primera gira por nuestro país, el divertido “Fools on Parade”. Y como colofón, una escena realmente entrañable, con las dos bandas al completo sobre las tablas para despedirse tocando “Until you came along” de Golden Smog, con la que se pone de manifiesto la amistad y el hermanamiento existentes entre estos dos grupos.
Después de casi dos horas de show, pusieron punto y final a su impecable actuación, con un público rendido a los pies de Gary Louris, quien tuvo que permanecer cinco minutos más en el escenario, con el puño en alto saludando a la emocionada audiencia, que no paraba de corear su nombre. Jayhawks dieron en Santiago una lección de rock honesto y sentido, la consolidación a nivel popular de una banda que durante más de diez años ha sabido lo que es arrastrarse por el barro, entre la incomprensión y las modas pasajeras que dominan la industria musical. Las bandas auténticas y la música de calidad como la de Jayhawks siempre permanece, y en esta gira están recogiendo los frutos de todo lo que han sembrado. Música para animar días lluviosos, corazones rotos y canciones para curar heridas, todo eso es la música de Jayhawks. Un sueño hecho realidad.